Kim jestem?
Jestem edukatorką w obszarze śmierci, straty i żałoby, trenerką, mówczynią publiczną oraz celebrantką humanistyczną.
Prowadzę wykłady, szkolenia i warsztaty, które pomagają lepiej rozumieć doświadczenie straty, rozmawiać o śmierci i żałobie oraz mądrze wspierać osoby w trudnych momentach życia. W swojej pracy łączę wiedzę z perspektywy humanistycznej i psychologicznej z praktycznym doświadczeniem towarzyszenia osobom po stracie i projektowania rytuałów pożegnania.
Jestem fundatorką i prezeską Fundacji Dom Ukojenia oraz inicjatorką Grief House Warsaw – społecznej przestrzeni wsparcia dla osób w żałobie, niezależnie od ich pochodzenia. To miejsce, w którym rozmowy o śmierci, miłości, smutku i tęsknocie mogą toczyć się otwarcie, bez oceniania i presji.
Stworzyłam również Ogród Pożegnań i autorską koncepcję pracy slow farewell, w której szczególne znaczenie mają czas, relacje i uważność. Projektuję i prowadzę osobiste ceremonie pogrzebowe oraz rytuały pamięci.
Jestem członkinią Polskiego Stowarzyszenia Celebrantów Humanistycznych oraz należę do Kolektywu Instytutu Dobrej Śmierci i Apostolstwa Dobrej Śmierci. Z wykształcenia jestem politologiem i orientalistką. Przez wiele lat naukowo i zawodowo zajmowałam się Azją Wschodnią, której kultury i tradycje do dziś inspirują moją pracę.
Co robię?
Edukuję, wspieram i pomagam oswajać tematy, o których często trudno nam rozmawiać.
Prowadzę szkolenia, warsztaty i wykłady dla firm, instytucji kultury, placówek edukacyjnych, organizacji społecznych oraz profesjonalistów branży pogrzebowej. Uczę, jak rozmawiać o śmierci, rozumieć doświadczenie żałoby i wspierać osoby po stracie – zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym.
Jestem trenerką grup wsparcia. W siedzibie Fundacji Dom Ukojenia – Grief House Warsaw, organizuję spotkania psychoedukacyjne, kręgi żałoby i warsztaty dla osób doświadczających straty. Prowadzę również indywidualne konsultacje wspierające w żałobie.
Jako celebrantka humanistyczna projektuję i prowadzę osobiste ceremonie pogrzebowe oraz rytuały pożegnania. Ważne są dla mnie autentyczność, uważność na potrzeby rodziny i tworzenie przestrzeni dla wspomnień oraz emocji.
Organizuję także spotkania Death Cafe oraz Death Game Night oraz prowadzę podcast Ścieżki Żałoby, w którym przybliżam różne oblicza straty i sposoby jej przeżywania.
Dlaczego to robię?
Powodów mogłabym wyliczyć wiele, ale zamiast tego wolę opowiedzieć Wam historię, bez której to wszystko by się nie zaczęło. Bo… z najdziwniejszych rzeczy, które zrobiłam w 2022 roku było pójście do kina z urną w plecaku.
Zabrałam brata na Mavericka (całość historii kiedyś do posłuchania w podcaście).
Dlaczego uważam, że to, co robię, ma znaczenie?
- Podobnie jak inne osoby, które zrzesza Kolektyw Instytutu Dobrej Śmieci wierzę, że przemilczanie i tabuizowanie śmierci lub żałoby nie służą nikomu. Potrzebujemy kultury otwartej i szczerej rozmowy na tematy ostateczne, które przecież dotyczą nas wszystkich, bez wyjątków.
- Uważam, że każdy ma prawo do poszukiwania wiedzy i odpowiedzi na własne obawy związane ze śmiercią, zarówno własną, jak i w kontekście opieki nad bliskimi – kiedy odchodzą, jak i po ich śmierci. Ta wiedza nie powinna być dostępna „tylko nielicznym specjalistom”.
- Jestem zdania, że każdy człowiek ma prawo do pochówku, który odzwierciedla jego wartości, niezależnie od tożsamości i poglądów.
- Przychylam się również do poglądu, że żałoba nie jest „chorobą”. Jest procesem, który u każdego człowieka przebiega inaczej i nikomu nie wolno narzucać w jaki sposób i jak długo powinien jej doświadczać. Jest procesem, w którym powinniśmy się nawzajem wspierać, słuchać i uczyć od siebie.
- Wydaje mi się, że życie ze świadomością śmierci pozwala nam na pełniejsze doświadczanie naszego człowieczeństwa. Gdy w rozmowach z drugim człowiekiem potrafimy otworzyć się na takie kwestie, jak śmierć, mierzyć się wspólnie z naszymi lękami i obawami, wszystkie inne tematy przyjdą nam z łatwością.
Publikacje i wystąpienia medialne
- naTemat: Scenariusz z Black Mirror zmienia się w rzeczywistość. Cieszymy się, choć to miała być przestroga – Aleksandra Tchórzewska
- TVN24 „Miał fajny pogrzeb. Jak żegnamy bliskich” – reportaż Marty Balukiewicz
- Podcast Gazety Wyborczej: Jak w czuły sposób możemy pożegnać naszych zmarłych – Aleksandra Zbroja
- Podcast Michała Poklękowskiego „Polska na ucho”: Ostatnie chwile – reportaż Oliwii Krettek
- Tygodnik Powszechny nr 44/2025: Więzi trwalsze niż życie. Jak rozmawiamy z naszymi zmarłymi – tekst Anny Goc
- Program Pierwszy Polskiego Radia: Blisko, coraz bliżej – audycja Anny Maruszczenko (emisja: 29.10.2025)
oraz „Strata jest nieuchronna. Czy możemy ją przetransportować w coś dobrego?” - Gazeta Wyborcza DUŻY FORMAT 27.10.2025: „Czułe Pożegnanie” – reportaż Ewy Wołkanowskiej-Kołodziej
- Miesięcznik PANI numer 11/25: O tym się mówi: „Czułe Przewodniczki” – reportaż Anity Zuchory
- Big Book Cafe, seria „Trudne Tematy”: Piękna śmierć. Spotkanie o projektowaniu ceremonii
- Radio Reset Obywatelski, audycja „Jeszcze Polska” – Jak przygotować swoje odejście?
- Ceremonia pożegnania Antoniego – materiały prasowe Fakt
- Konferencja „Empatia a umieranie i śmierć” – Dlaczego warto dobrze się żegnać?
- Onet Kobieta: Izabela prowadzi niecodzienne pogrzeby (wywiad)
- Podcast Joanny Winiarskiej „Rzeczy trudne”: odc. 26 (Youtube, Spotify)
- Więź.pl : „Śmierci i żałoby nie można przemilczeć. Po morderstwie Lizy”
- Ceremonia pożegnania Lizy – materiały prasowe OKO.press, TVN24, Super Express
- Radio 357: Plac na Rozdrożu „Święta bez bliskich” – audycja Justyny Godz
- Zoom TV: Złoty Interes (sezon 2 odc. 44)
- Odeszli.pl „Czy świecki pogrzeb to tylko mowa? Nowa fala w rytuałach pożegnania”
Dla mediów
- Kontakt: tel. 791 777 302 (również Signal i WhatsApp), e-mail: wspolpraca@izabelajachnicka.pl
- Pobierz BIO
„Wierzę w moc więzi i wspólnoty, w rytuały niosące znaczenie oraz w siłę ludzkiej kreatywności.”